Rozdział Jedenasty

'Nikt prawie nie wie, dokąd go zaprowadzi droga,

 póki nie stanie u celu' 

-  Legolas

Palcem wyczułam zmianę w księgach. Dotykał skórzanej oprawy i choć nie mogłam przeczytać tytułu, przepełniła mnie pewność co do właściwości wyboru. Uniosłam ją, po czym cicho ruszyłam w stronę okna. Korzystając z księżycowego blasku dojrzałam słowa na pierwszej stronie. Blase. Kilka kartek dalej litery były napisane niezwykle starannie i równo, ponadto były też duże – jakby stanowiły mniej ważną treść, możliwą do odczytania dla intruza, którym byłam.

  Wydarzyło się to pochmurnego dnia, jakby dla potwierdzenia reguły, chociaż możliwe pogoda nie ma nic wspólnego z zsyłaniem. Wedle kalendarza stworzonego przeze mnie na podstawie notesu Nathaniela dzień ów był dziesiątym października. Tego dnia spodziewaliśmy się robota, toteż zachowanie moich towarzyszy tłumaczę jako prawidłowe. 

Zbieractwem zajmował się Guillaume wraz z nowicjuszem Adrianem, a jednak obserwowano każdy ich ruch z podwójnym zawzięciem, więc gdy ujrzeliśmy nagiego chłopca dążącego leśną ścieżką z rozbieganym spojrzeniem przypisano mu jedno tylko pochodzenie. Troje z towarzyszy napadło na niego, ażeby bez ostrzeżenia zadać decydujący cios, ciszę jednak przerwał przerażający wrzask w odległej części lasu znacznie lepiej znany nam, niż jego reakcja na cios. Natychmiast opatrzyłem jego rany, szczęśliwie obrażenia były niewielkie (a ograniczyły się jedynie do niewielkiego noża wbitego w stopę chłopca). Zrezygnowawszy z dalszego śledzenia losów moich kompanów zabrałem go do Białego Pokoju razem z Guillaume, by tam natychmiast przeprowadzić z nim rozmowę.

Chłopak o śniadej cerze, czarnych włosach i ciemnych brązowych oczach (dłuższy opis chłopaka byłby zbędny zważywszy na fakt, iż został on jedynym ciemnoskórym Niedoskonałym) był skory do wyjaśnień, choć oszołomiony, jego wypowiedzi brzmiały sensownie zatem postanowiliśmy uwierzyć w jego wersję oraz zaakceptować obecność kolejnej istoty w szczupłym gronie. Pochodzi on z Wielkiej Brytanii ponadto wychował się w mieście Bournemouth z na poły zdrową rodziną. Tłumacząc te słowa rzekł, iż matka jego poradziła sobie z brakiem wspomnień, więc uciekła on ogłupiałego ojca.

  Z każdym słowem zagłębiałam się w lekturze mocniej, urywanym oddechem zakłócając ciszę, przy czym nadal wsłuchiwałam się w odgłosy spoza mieszkania Brandona. Najmniejsze skrzypienie schodów doprowadzało mnie do pasji, ponieważ zaraz zamykałam księgę i gotowa byłam wyruszyć w noc przez okno.

  Smagłą cerę dziedziczył on po matce. Troje jego rodzeństwa zginęło  każde inaczej, czwarte z nich nie przyszło na świat w ogóle – odebrała je zaraza zbierająca w tych porach krwawy plon w całej Anglii. Sam nie zauważył u siebie żadnych oznak mutacji, jednakże ostatnie wspomnienia zachował u siebie jako piętnastolatek zaś gdy podał datę tkwiącą mu w pamięci z przerażeniem stwierdziliśmy, że to aż dwa lata wstecz zatem przetrzymali go bardzo długo i musieliśmy zająć chłopaka czymkolwiek ze względu na ogarniające go przerażenie związane z losem rodzicielki.

  Więcej o Blase nie potrzebowałam wiedzieć, chociaż chętnie czytałabym dłużej. Naglił mnie czas, księga ta dalej była swoiście zaszyfrowana – wszystkie wpisy poprzedzane były ośmioma cyframi, ułożonymi chaotycznie, pismo z każdą notatką równie staranne jednakże język ich przeplatał angielski z jakimś innym, którego nie znałam, a litery w owych trudnych wyrazach ułożone były w sposób zupełnie do siebie nie pasujący, tworząc wyrazy dziwne ponadto trudne do wymówienia. Domyśliłam się, iż Guillaume to William, chociaż imię to zapisane zostało niezwykle dziwnie zważywszy na fakt, że wypowiadałam je „Gijum” podobnie z resztą robił to Brandt.

  Wróciłam po kolejną księgę i powtórzyłam swoje czyny. Tym razem natrafiłam na imię Diego nie należące do żadnego z Niedoskonałych. Jego historia w całości napisana została w obcym mi języku, co uniemożliwiło mi analizowanie, jej zwróciłam tylko uwagę na pismo złudnie podobne do notatek Brandona, z tą różnicą, że te podpisano Nathaniel. Miałam właśnie zamienić ją na kolejne imię i kolejną opowieść, ale postąpiłam inaczej. Schody skrzypiały od dłuższej chwili, co wytłumaczyłam powrotem wszystkich, lecz teraz brzmiało to znacznie dłużej. Ktoś szedł odprowadzić Brandta, albo sprawdzić czy jestem u siebie. Żadna z tych dwóch możliwości nie była dla mnie komfortowa w tej sytuacji. Mogłam uciec tylko w jeden sposób, kolejny raz zawierzyć życie swoim wątpliwym umiejętnościom.

Cicho, acz możliwie najszybciej skoczyłam na liść przy balkoniku właściciela mieszkanka, by potem niezdarnym ruchem skoczyć wyżej i w końcu wylądować na dachu. W tym samym momencie głośno odezwały się drzwi poddasza. Za późno.

  Usiadłam na daszku, wyciszyłam myśli i oddech. Moje spojrzenie, nieobecne, utkwiło w drzewach gdzieś daleko. Postanowiłam zaatakować, jeszcze zanim oni zdołają zarzucić mi cokolwiek.

Ich kroki były trudne do rozpoznania, przestałam na nie zważać niemal natychmiast.

  - Nora?

  Imię, zarazem pytanie, a poniekąd także oskarżenie. Twardo brzmiące, ostrożnie wypowiedziane słowo, które Nicholas niegdyś wypowiadał w sposób równie pewien, mimo to zupełnie inaczej – otaczał je ciepłem, jak również troską. Nick, gdzie jesteś?

Odwróciłam się w idealnej chwili, kiedy akurat Mike, Matt i Brandon prawie synchronicznie wystawili głowy przez okno.

 - Sprawdzacie mnie? – Rozpoczęłam atak, a zmroziwszy ich spojrzeniem wstałam i podparłam się pod boki.

 - Nie… To nie… – Mike miękkim tonem skwitował mój wzrok, jednocześnie próbując wymigać się od tego, co właśnie robili.

  - Tak – w tym samym czasie rzekł Mattchew.

  - I do czego doszliście?

  - Chciałaś iść spać – rzucił Brandt.

  - Nie mogłam zasnąć – odparłam. – Wciąż mi nie ufacie?

  - Właśnie próbujemy. Mike i Matt zabiorą cię jutro na ryby.

  Skinęłam głową. Zrozumiałam, to dobry dowód.

Ruszyłam niepewnym krokiem w stronę okienka, delikatnie ich wypraszając i ciesząc się, że najwyraźniej jeszcze nie rozszyfrowali mojej „zbrodni”, którą postanowiłam ponawiać kiedy tylko będzie ku temu okazja. Blase nie był kimś, kto by spędzał ze mną znaczącą ilość czasu, ale informacje na jego temat wydały mi się naprawdę ciekawe i mogły być przydatne w przyszłości. Podkradanie zbieranych przez Brandona i Nathaniela wiadomości było moim zdaniem czynem właściwym, nie widziałam w tym nic złego, a w przyszłości gdyby jawiła się taka potrzeba mogłabym wykorzystać to przeciw nim, bo o mnie wiedzieli bardzo mało.

  Wskoczyłam na materac w miarę zwinnie, z czego byłam bardzo dumna, po czym zrzuciłam z siebie ubrania i otuliłam kocem. Miałam ochotę chichotać złowieszczo taka byłam zadowolona ze świeżego jeszcze pomysłu, pewnie uwolniłabym tę głupią radość mając pewność, że wyszli, nie usłyszałam jednak trzasku drzwi.

  Przestałam przejmować się ich nieufnością, gdy tylko zmorzył mnie sen. Następny dzień brzmiał obiecująco, zaś towarzystwo Mike’a i – ewentualnie – jego brata było miłą perspektywą. Polubiłam ich. Michael może nieco irytujący ze swoją przesadną troskliwością był mimo to wspaniałym przyjacielem wobec każdego mieszkańca nawet mnie. Zawsze zachowywał się uprzejmie, pozwalał rozmawiać ze sobą, lecz nie przeszkadzała mu cisza miłowana przez bliźniaka. Matt z kolei, chociaż przypisuje mu się rolę cienia był równie ciekawym rozmówcą – jego wypowiedzi były po prostu bardziej zwięzłe. Nie byłam ich przyjaciółką, dla sprostowania moich poprzednich słów, po prostu uważałam godziny spędzane z nimi za wcale przydatne. No cóż, nie byli Leilą.

  - Nie powinnaś opuszczać swojej wędki, Nora – Michael zwrócił mi uwagę ostrożnym tonem. Położyłam się na sporej wielkości głazie, czując gorące promienie na całym ciele; tak piękna była pogoda. Wędka zarzucona haczykiem w kierunku przeciwnego brzegu nie wzbudzała zainteresowania w żadnej choćby najmniejszej rybce, toteż postanowiłam wylegiwać się do znudzenia na owym przepięknym, gładkim kamieniu.

  - Kiedy kompletnie nic nie bierze.

  Moja skarga wypłynęła z ust zaspanym tonem. Nie byłam skrępowana: jakbyśmy znali się od zawsze. To głupota zważywszy na relacje łączące nas naprawdę.

  - Spodziewałaś się, że ryby same wskoczą ci do sieci?

  - Raczej, że haczyk ma magiczną moc uwodzenia wodnych stworzeń – odrzekłam poważnie. W tym samym czasie spojrzeniem zmroziłam Matta, który wyciągał właśnie trzecią już rybę sięgającą mu pasa, podczas gdy moje zdobycze mieściły się w dłoni. Zastanawiało mnie jakim cudem wciągał owe wielkie ryby na brzeg bez pomocy brata, nawet się przy tym nie pocąc.

  Mike roześmiał się niewzruszony postawą nowicjuszki.

  - Nie liczyłbym na to. Chodź no tutaj! Szybko! – Jego wędka poczęła wyginać się coraz mocniej, wydając przy tym irytujące trzaski. Na złamanie karku popędziłam ku niemu gotowa nieść swą pomoc, choć szczerze powiedziawszy nie byłam doświadczoną rybaczką. Tuż obok chłopaka przystanęłam, zaś moje zdezorientowane spojrzenie spoczęło tym razem na wzburzonej wodzie i na ogonie bijącym ją wściekle. Był duży, ciemnoszary i przepełniła mnie pewność, że należał do tego stwora, który to nie miał w planach zostać kolacją. Obgryzłam nerwowo paznokieć kciuka.

  - Nora! Trzymaj wędkę, słyszysz? Mocno, taka ryba nie może nam uciec. Dawno nie nadziała mi się taka sztuka… Mattchew! Dzisiaj przegrasz! Nora, gdzie ty się podziewasz?! Nora!

***

Po namyśle rozdział ten został jedenastym, chociaż właściwie podzielić go powinnam dopiero w połowie. Krótki, nie jestem z niego specjalnie zadowolona, ale pojawiły się informacje na temat jednego z bohaterów. :)

Zmieniam nieco zakładkę 'SPAM i powiadomienia' . Odstępuję od informowania, zachęcam jednak do obserwowania bloga :) Poza tym, jako że zakładka ta cieszy się popularnością *haha* zmieniam również zasady.